Steeds vaker verliezen we jonge mensen door zinloos geweld. Dat maakt me diep verdrietig. Het gaat niet alleen om het verlies van jonge levens, maar ook om hoe wij als volwassenen reageren.
Toen Jerryson, slechts 15 jaar oud, in Capelle aan den IJssel door politiekogels om het leven kwam, las ik reacties vol haat en zelfs blijdschap. Dat brak mijn hart. Ik kan het simpelweg niet bevatten. Dit is mijn open brief aan de samenleving. 

Alsof het doodschieten van een kind minder ernstig zou zijn dan een tik geven, iets wat in Nederland officieel als kindermishandeling wordt beschouwd. Een lichte corrigerende tik leidt misschien niet altijd tot strafrechtelijke vervolging, maar het idee dat leven kostende schoten, op social media, schrikbarend vaak worden toegejuicht, zet de waarden van onze samenleving op zijn kop. 

Op basis van de uitspraken en reacties die ik online lees, kan ik er niet omheen dat kleur bij de mensen, die reageren, wel degelijk meespeelt. Dit betekent niet dat geweld tegen deze jongeren gerechtvaardigd is, juist integendeel. Het laat zien dat wij als volwassenen extra verantwoordelijkheid hebben om elk jong leven te beschermen, ongeacht achtergrond, afkomst of huidskleur, leeftijd, milieu. Jongeren zijn er om geholpen te worden en niet om doodgeschoten te worden.  Geweld in elke vorm is zinloos. Waar het ook vandaan komt.

“Weer eentje minder,” hoorde ik iemand zeggen. "Het is goed dat hij is doodgeschoten," wist een ander mij op fb te vertellen. Maar wat betekent dat? Zijn we onze jongeren zat? Of zien we hen niet langer als onze kinderen en als volwaardige mensen? Of worden we juist geconfronteerd met onszelf als falende volwassenen?  Daarom wil ik ons, volwassenen, herinneren aan iets wat we lijken te zijn vergeten: de verantwoordelijkheid voor onze kinderen. 

 Onze verantwoordelijkheid 

Wij voeden hen op. Wij vormen hun denken en gedrag. Wij dragen bij aan hun welzijn, veiligheid en eigenwaarde. 
Ouders, leerkrachten, de maatschappij, wij allemaal zijn hierin medeverantwoordelijk. Wij allen zijn de maatschappij. Als wij allemaal de maatschappij vormen, durven we onszelf eerlijk in de spiegel aan te kijken? Durven we te erkennen dat we tekort zijn geschoten als maatschappij? Of verschuilen we ons achter onverschilligheid, haat, onwetendheid? 

Elke keer dat wij geweld goedkeuren, leren we onze kinderen dat geweld normaal is. 
Zo planten we zelf de zaden van haat, pijn, minderwaardigheid, superioriteitswaanzin en verwoesting in hun hart. Is dat wat we werkelijk willen terwijl wij diep in ons hart verlangen naar een vredevolle en fijnere samenleving? Als dit werkelijk ons verlangen is, kunnen we nu misschien samen een volgende stap zetten? Eentje die ons allen misschien verder helpt?  
Lees meer